พาหนะหลักทางบกแต่ครั้งโบราณ - สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนฯ
 
สารานุกรมไทย
สำหรับเยาวชน  เมนู 36
เล่มที่ ๓๖
เรื่องที่ ๑ มัสยิด
เรื่องที่ ๒ ละครชาตรี
เรื่องที่ ๓ เกวียน
เรื่องที่ ๔ ทองคำ
เรื่องที่ ๕ มะคาเดเมีย
เรื่องที่ ๖ หุ่นยนต์
เรื่องที่ ๗ แอนิเมชัน
เรื่องที่ ๘ โรคมาลาเรีย
เรื่องที่ ๙ โรคไต
รายชื่อผู้เขียน

สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนฯ / เล่มที่ ๓๖ / เรื่องที่ ๓ เกวียน / พาหนะหลักทางบกแต่ครั้งโบราณ

 พาหนะหลักทางบกแต่ครั้งโบราณ
พาหนะหลักทางบกแต่ครั้งโบราณ

ในสมัยก่อนการเดินทางที่มีสิ่งของจะใช้วิธีบรรทุกขนส่งด้วยการหาบ การหาม โดยใช้แรงคนหรือแรงสัตว์ ต่อมา เมื่อสามารถสร้างเกวียน ซึ่งเป็นพาหนะขับเคลื่อนด้วยล้อ ๒ ล้อที่ใช้แรงงานสัตว์เทียมลากได้แล้ว เกวียนจึงกลายเป็นพาหนะหลัก ใช้ในการบรรทุกเดินทางขนส่งทางบกระหว่างชนบทกับชนบท หรือชนบทกับในเมือง และเป็นเสมือนพาหนะคู่ใจของคน ในสังคมเกษตรกรรม จนอาจกล่าวได้ว่า ทุกครอบครัวในสังคมเกษตรกรรมต้องมีเกวียนไว้ใช้งานอย่างน้อย ๑ เล่ม
"เกวียน" พาหนะคู่ใจของคนในชนบทสมัยก่อน
"เกวียน" พาหนะคู่ใจของคนในชนบทสมัยก่อน
ถ้าพิจารณาความหมายของสถาปัตยกรรมในแง่มุมว่าเป็นสิ่งที่มีพื้นที่ใช้สอยแล้ว เกวียนก็จัดว่าเป็นสถาปัตยกรรมประเภทหนึ่ง คือ เป็นเสมือนเรือนเคลื่อนที่ของเกษตรกร ในช่วงหน้าแล้ง ตั้งแต่ช่วงการเก็บเกี่ยวจนถึงก่อนการทำนา โดยใช้บรรทุกขนส่ง หรือเดินทางทางบก ทั้งระยะใกล้และระยะไกลเป็นประจำทุกปี  
ปัจจุบันความสำคัญของเกวียนลดน้อยลงมาก จากที่เคยใช้เป็นพาหนะหลักในการบรรทุกและการเดินทางขนส่ง ก็นำมาใช้เป็นเพียงเครื่องประดับตกแต่งบ้านเรือน และเป็นสิ่งที่แสดงให้เห็นถึงวิถีชีวิตและวัฒนธรรมในอดีตของคนในท้องถิ่นนั้นๆ
หัวข้อก่อนหน้า หัวข้อถัดไป