การออกกำลังเพื่อสุขภาพ
อาจแบ่งตามประโยชน์เป็นประเภทได้ดังนี้

การออกกำลังกาย
แบบแอโรบิกดานซ์
(๑) ประเภทที่ใช้ได้ทุกวัย ได้แก่ การเดิน และกายบริหาร การเดินนั้นทุกคนทำเป็น อาจจัด ความหนักเบาให้เหมาะกับทุกคน (โดยกำหนดระยะทาง และความเร็ว) และเพิ่มหรือลดได้อย่างแม่นยำ กายบริหารก็เช่นเดียวกัน อาจกำหนดท่าเคลื่อนไหวให้ยาก หรือง่าย และกำหนดความหนักเบา (ด้วยจำนวนครั้งที่ ทำซ้ำ) ให้เหมาะกับแต่ละคนแต่ละวัย
(๒) ประเภทที่ใช้ได้กับหลายวัย แต่ไม่ทุกวัย การถีบจักรยานเที่ยว (ไม่ใช่แข่งขัน) ใช้ได้กับทุกคนที่ถีบเป็น เด็กและคนแก่ถีบช้าหน่อย คนหนุ่มสาวถีบได้เต็มที่ เหนื่อยก็เบาลง หายเหนื่อยก็เร่งใหม่ กีฬาใช้ลูกบอลบางอย่าง เช่น วอลเลย์บอล ใช้ได้ตั้งแต่ วัยรุ่นถึงวัยชรา ส่วนฟุตบอลและบาสเกตบอลใช้ได้ เพียงวัยนักเรียนถึงวัยนักศึกษา ต้นเหตุของความจำกัด คือ ความเร็ว และความอดทนที่กีฬานั้นๆ ต้องการ วิธีเล่นที่ยุ่งยากทำให้ไม่เหมาะสม สำหรับบางรายกีฬา "ลูกเดาะ" ที่คนไทยคิดขึ้นใหม่ ใช้ได้ตั้งแต่เด็กถึงกลางคน แต่อาจหนักไปสำหรับผู้ชรา
(๓) ประเภทที่จำกัดเฉพาะบางวัย พวกนี้ต้องการคุณลักษณะพิเศษบางประการ อาทิ เทคนิค ความ เร็ว ความไว ความเข้าใจกติกา ที่หยุมหยิม เช่น ปิงปอง (เทเบิลเทนนิส) เทนนิส และแบดมินตันเหมาะ สำหรับวัยรุ่นและหนุ่มสาว บางอย่างจำกัดโดยประเพณี หรือความยึดถือ เช่น วิ่งเปี้ยว ตี่จับ กระโดดเชือก ถือกันว่าเป็นการเล่นสำหรับเด็ก แต่แท้จริงผู้ใหญ่ก็เล่น และได้รับประโยชน์เหมือนกัน