เส้นแบ่งเขตแดนทางทะเล (Maritime Boundary Line)
ในการกำหนดเขตต่างๆในทะเล โดยทั่วไปจะเริ่มต้นจากเส้นสมมติ ที่เรียกว่า เส้นฐาน (Baseline) ซึ่งเป็นเส้นที่ใช้ในการวัดความกว้าง ของทะเลอาณาเขต และเขตทางทะเลอื่นๆ เส้นฐานมีอยู่ ๒ ชนิด คือ เส้นฐานปกติ และเส้นฐานตรง
เส้นฐานปกติ (Normal baseline)
คือ แนวน้ำลดตลอดชายฝั่งทะเล ตามที่รัฐชายฝั่งกำหนดไว้ ในแผนที่ของตน
เส้นฐานตรง (Straight baseline)
กำหนดขึ้นในกรณีที่ชายฝั่งของรัฐมีลักษณะเว้าแหว่ง หรือมีเกาะเรียงรายอยู่ใกล้ชิดกับแนวชายฝั่ง โดยลากเชื่อมต่อจุดที่เหมาะสมเข้าด้วยกัน ทั้งนี้ เส้นฐานตรงนั้น จะต้องไม่หันเหไปจากทิศทางโดยทั่วไป ของชายฝั่งทะเล จนเกินสมควร และบริเวณทะเล ซึ่งอยู่ภายในเส้นฐานตรง ต้องมีความสัมพันธ์กับผืนแผ่นดินอย่างใกล้ชิด เพียงพอที่จะอยู่ใต้บังคับแห่งขอบน่านน้ำภายในได้