เล่มที่ 22
เครื่องถ้วยไทย
สามารถแชร์ได้ผ่าน :
สมัยโบราณคดีประวัติศาสตร์

            เป็นการ ศึกษาเรื่องราวของกลุ่มชน หรือรัฐ หรืออาณาจักร ที่มีความเจริญ มีอารยธรรมที่สูง มีหลักฐาน ทั้งจากเรื่องราวที่ปรากฏเป็นตัวหนังสือที่มีอายุสมัยไม่เด่นชัด หรือไม่สามารถกำหนดระยะเวลาที่แน่นอนได้ตลอด ต้องศึกษาจากเอกสารของดินแดนใกล้เคียง และศึกษาเปรียบเทียบจากลักษณะรูปแบบของงานศิลปกรรม ทั้งด้านประติมากรรม (ประติมานวิทยา) ลักษณะรูปแบบ สถาปัตยกรรม และลวดลายที่ประดับ รวมถึงการ ศึกษาจากรูปแบบของงานจิตรกรรมที่ปรากฏใน สถาปัตยกรรมของดินแดนนั้น กับงานศิลปกรรม ที่ทราบอายุแน่นอนของดินแดนใกล้เคียง ที่แสดงรูปแบบ อันมีลักษณะที่สัมพันธ์ซึ่งกันและกัน ดินแดนที่มีอายุอยู่ในสมัยโบราณคดีประวัติศาสตร์ จะเป็นดินแดนที่มีความเจริญอยู่ระหว่างพุทธศตวรรษที่ ๖-๑๘ แบ่งออกเป็น ๔ สมัย คือ

            ๑. สมัยฟูนัน มีความเจริญระหว่างพุทธศตวรรษที่ ๖-๘
            ๒. สมัยทวารวดี มีความเจริญระหว่าง พุทธศตวรรษที่ ๑๑-๑๖
            ๓. สมัยทักษิณรัฐ (ศรีวิชัยและตามพรลิงค์) มีความเจริญระหว่างพุทธศตวรรษที่ ๑๓-๑๘
            ๔. สมัยลวปุระหรือลพบุรี มีความเจริญ ระหว่างพุทธศตวรรษที่ ๑๕-๑๘

ส่วนประวัติศาสตร์ของไทยแบ่งได้เป็น ๖ สมัย คือ

            ๑. สมัยเชียงแสนและล้านนา ราวพุทธ ศตวรรษที่ ๑๘-๒๔
            ๒. สมัยสุโขทัย ราวพุทธศตวรรษที่ ๑๘- ๒๑
            ๓. สมัยอโยธยา (อู่ทอง) พุทธศตวรรษที่ ๑๘-๑๙
            ๔. สมัยอยุธยา พุทธศักราช ๑๘๙๓- ๒๓๑๐
            ๕. สมัยธนบุรี พุทธศักราช ๒๓๑๐-๒๓๒๕
            ๖. สมัยรัตนโกสินทร์ พุทธศักราช ๒๓๒๕- ปัจจุบัน